Навіны горада

11 лютага 2019 "Тады на вайне не было ніякай гарантыі, што ты дажывеш да раніцы". У сярэдняй школе №38 у Гродне ўшаноўвалі воінаў-інтэрнацыяналістаў

15 лютага перавернецца яшчэ адна старонка ў гісторыі вайны ў Афганістане - у той дзень, 30 гадоў таму, войскі СССР вярнуліся дадому. Сёння ж у школе №38 адразу 76 чалавек, якія не па кнігах і не па гісторыям іншых, а ўласнымі вачыма бачылі тую эпоху, атрымалі юбілейныя медалі. Па іх уласных прызнаннях, у пабываўшых там, у Афганістане да гэтага часу засталася частка душы.

Гэта людзі, якія да канца выканалі свой воінскі абавязак. Воіны-інтэрнацыяналісты - гэта асаблівыя вайскоўцы, якія сталі часткай першай антытэрарыстычнай кампаніі, якую праводзіў СССР. Так праз гады сталі называць вайну ў Афганістане. Сёння мы ўшаноўваем ветэранаў і ўручаем юбілейныя медалі. Гэта не проста жэст - мы не забываем ні пра аднаго чалавека і шануем подзвіг кожнага, - распавёў Мікалай Суслаў, начальнік аддзела прызыву ваеннага камісарыята горада Гродна і Гродзенскага раёна.

Кожнага воіна-інтэрнацыяналіста ўрачыста запрашалі з залы, гаварылі яму словы падзякі. Старыя знаёмыя былі рады сустрэчы, многія з іх служылі ў Афганістане разам, на адных франтах. Сёння на суровых мужчынскіх тварах-усмешкі, нягледзячы на тое, што гэта не самая святочная нагода. Гэта Дзень памяці, дзе ўшаноўваюць не толькі жывых, але і тых, хто атрымаў медаль пасмяротна.

- Вядома, я заўсёды рады сустрэць таварышаў, пагаварыць з імі. Гэта станоўчыя эмоцыі, нягледзячы на тое, што за нашымі спінамі шмат гора. У тыя гады заўсёды думаў, што не магу падвесці сваіх хлопцаў. Адчуваў адказнасць, за захаванне жыццяў салдат, якія служылі ў мяне ў батальёне. Дома мяне чакалі жонка і двое дзяцей, думкі пра іх і давалі мне сілы, - распавёў падпалкоўнік Уладзімір Іваноў, ветэран вайны ў Афганістане.

Падпалкоўнік Пётр Чайкін на сустрэчу прыйшоў разам з жонкай. Яны расставаліся надоўга толькі аднойчы ў 80 - х, калі Пётр адправіўся на вайну.

- Заўсёды хвалююча прыязджаць на такія сустрэчы, і я рады, што нас запрашаюць. Мы цалкам выканалі свой абавязак, і прыемна бачыць, што пра нас памятаюць. На вайне няма ніякай гарантыі, што ты дажывеш да раніцы. Гэта страшна, але я заўсёды думаў пра тое, што ў мяне дома засталася сям'я, мой тыл. Верыў, што я абавязкова вярнуся, - распавёў Пётр Чайкін.

Па матэрыялах " Гродзенская праўда»